ارزش‌های دینی و ملی ضامن رسیدن به زندگی توسعه‌یافته/به دنبال توسعه مبتنی بر عدالت هستیم
ارزش‌های دینی و ملی ضامن رسیدن به زندگی توسعه‌یافته/به دنبال توسعه مبتنی بر عدالت هستیم

به نظر فعال سیاسی اجتماعی، برای رسیدن به یک زندگی توسعه‌یافته باید مدلی متناسب باارزش‌های دینی و ملی تدوین نمود.

به گزارش لنگرخبر، چگونگی ایجاد توسعه و پیشرفت همواره یکی از سؤال‌های اساسی و مهم در ایجاد دگرگونی و تحول تکاملی جوامع بوده است، معمولاً وقتی سخن از توسعه و پیشرفت می‌شود نوعی پیشرفت و توسعه همه‌جانبه به ذهن متبادر می‌شود.

اگر بخواهیم از توسعه و پیشرفت تعریفی داشته باشیم می‌توان گفت توسعه و پیشرفت همان افزایش سطح بهره‌مندی و رفاه ارتقا امنیت آزادی گسترش ارتباطات اجتماعی و امکان تحرک اجتماعی عمودی و افقی معطوف به ارزش‌های جامعه که در سایه پیشرفت علمی و تکنولوژیک دگرگونی تکاملی در نظام بهداشت و درمان، آموزش و ساماندهی و مهندسی اقتصادی صنعتی و سیاسی و فرهنگی به وجود می‌آید.

امین امیری فعال سیاسی اجتماعی در گفت‌وگو با خبرنگار لنگرخبر گفته که معنی و مفهوم توسعه را می‌توان در ابعاد و اشکال متفاوتی موردبررسی قرارداد و معمولاً وقتی سخن از توسعه و پیشرفت می‌شود نوعی پیشرفت و توسعه همه‌جانبه به ذهن متبادر می‌شود.

وی گفته رشد و توسعه در یک شهر در چندین وجه رشد و نمو پیدا می‌کند که حوزه‌های اقتصادی، کشاورزی، ورزشی، فرهنگی، صنعتی، اجتماعی، گردشگری و غیره بخشی از شاخص‌ترین عناوین است.

امیری می‌گوید بدون شک توسعه در یک مجموعه شهری پویا هیچ‌گاه تک‌بعدی نخواهد بود و اگر با این منظر به آن نگریسته شود موضوع از مسیر و رسالت خود منحرف خواهد شد.

این فعال سیاسی اجتماعی معتقد است که اگر مجموعه مدیریت یک منطقه تنها تقویت زیرساخت‌ها و ابعاد اقتصادی یک شهر را مدنظر خود قرار دهند بی‌تردید در آینده نزدیک معضلات فرهنگی و غیره دامن‌گیر اقشار آن جامعه خواهد شد‌.

به نظر این  وی، برای رسیدن به یک زندگی توسعه‌یافته باید مدلی متناسب باارزش‌های دینی و ملی تدوین نمود.

امیری صنعتی شدن، خودکفایی در محصولات مهم منطقه، ارتقای سطح سواد، افزایش امید به زندگی، افزایش شاخص‌های بهداشت و درمان و غیره را از معیارهای یک جامعه پیشرفته دانست.

این فعال سیاسی اجتماعی می‌گوید به دنبال توسعه‌ای هستیم که مبتنی بر عدالت باشد یعنی توسعه طوری طراحی شود که نتیجه قهری اجرایی شدن آن تحقق عدالت باشد.

وی معتقد است نخست باید ارزیابی دقیقی از وضع موجود شهرستان در همه بخش‌های یادشده اعم از حوزه اقتصاد و کشاورزی و صنعت، فرهنگ و غیره صورت گیرد تا در مرحله بعدی بتوان برنامه‌ درستی برای آن طراحی و درنهایت آن را اجرایی کرد.

اشتغال برای جوانان و مشکلات معیشتی یکی از مهم‌ترین مشکلات عدیده کشور به نظر امیری است که گیلان نیز در رأس این هرم در سطح کشور قرار گیرد و برخی معتقدند که راه‌حل این مشکل، ورود صنایع مادر و عظیم همچون فولاد و خودروسازی و غیره به لنگرود و استفاده از نیروی انسانی شهرستان و ایجاد اشتغال آن‌ها است که می‌تواند موجب کاهش مشکلات شود.

این فعال سیاسی اجتماعی می‌گوید عده کثیری ورود صنایع مادر به شهرستان برای کاهش بیکاری را غیرممکن می‌دانند صنایع بزرگ در این سال‌ها با توجه به زیرساخت‌های شهری و مسائل محیط‌زیست و عدم توسعه راه‌های دسترسی به بازار فروش و شبکه توزیع، هیچ‌گاه نتوانسته پایشان به شهرستان باز شود و دولت و سرمایه‌گذار بخش خصوصی هم نیم‌نگاهی هم به ورود در این مقوله ندارد.

وی معتقد است که برای توسعه گیلان باید بیشتر در زمینه گردشگری و کشاورزی تمرکز کرد و زیرساخت‌های آن را تکمیل ساخت و اگر قرار است که صنعت وارد استان شود باید در خدمت حوزه صنایع تبدیلی کشاورزی قرار گیرد  مثلاً چرا پیله ابریشم بااینکه لنگرود یکی از قطب‌های مهم در استان است متأسفانه در استان‌های دیگر از صنعتش بهره‌مند می‌شوند یا مرکبات در استان دیگری تبدیل به افشره شود و شرکت‌های بزرگ از زیرساخت‌های این شهرستان و استان به نفع خود و استان دیگری استفاده کنند درحالی‌که اگر صنعت را در خدمت کشاورزی قرار دهیم شاهد رشد استان و شهرستان و اشتغال جوانان شهرستان نیز خواهیم شد.

امیری می‌گوید امروز سن کشاورزان حاضر در شهرستان را رده سنی بالای ۶۰ سال به خود اختصاص داده‌اند و جوانان از کشاورزی استقبالی نمی‌کنند و بعضاً ترجیح می‌دهند که در شهری غریب با حقوق کم به کار بپردازند تا اینکه در شهر خودشان به کشاورزی مشغول باشند، جواب این سؤال و فرضیه عدم وجود آینده‌ای روشن برای حرفه کشاورزی در کشور است.

این فعال سیاسی اجتماعی معتقد است که امروز نمی‌توان کارها را بدون مطالعه و برنامه‌ریزی و در نظر نگرفتن جوانان در مسیر توسعه انجام داد که اگر ممکن بود درگذشته آن برنامه‌ها مثمر ثمر بود.

وی معتقداست عدم وجود مدیریت واحد و خلط وظایف عملکردی مسئولین ذی‌ربط در حوزه تقنینی و اجرایی درنهایت زمینه برای عدم توسعه‌یافتگی را فراهم می‌آورد، دیگر دوره کار بدون مطالعه و برنامه‌ریزی در این عرصه به پایان رسیده است، به نظر می‌رسد اگر روش های قدیمی مثمر ثمر بود تاکنون می‌بایست نتیجه می‌داد.

انتهای پیام/