مشاهیر| معلم لنگرودی‌ای که محبوب قلب گیلانی‌ها شد
مشاهیر| معلم لنگرودی‌ای که محبوب قلب گیلانی‌ها شد

اردشیری کلاس‌های خصوصی تقویتی خود را بدون هیچ‌گونه چشمداشتی تشکیل می‌داد و هرگز دانش‌آموزان را به خاطر مسائل مادی از خود نمی‌راند. او عاشق کار خود بود و تمامی خصوصیات یک معلم واقعی را در خود جمع داشت، انسانی تمام‌عیار و یک معلم نمونه بود.

به گزارش لنگرخبر، این روزها که معلمان با استفاده از فضای مجازی سعی دارند تعطیلی مدارس را جبران کنند، بیش از هر زمان دیگر یاد و نام معلمان زحمتکش این مرزوبوم که در قید حیات نیستند، زنده نگه‌داشته می‌شود.

دیدن مدرسه‌ای در محور بادی الله در خیابان مطهری که به‌نام یکی از همین معلمان فقید نام‌گذاری شده، نام و یاد استاد «ولی‌الله اردشیری» را جاودانه کرده است. او که از مدرسان به‌نام درس «فیزیک» در مدارس شهرستان رشت بود، به خاطر شیوه تدریسش و مناعت طبعی که در تدریس به دانش آموزان کم‌بضاعت داشت، در زمان حیات نیز بلندآوازه بود.

صبحگاه دهمین روز اردیبهشت‌ماه سال ۱۳۲۴ خورشیدی در محله «درب مسجد» واقع در شهرستان لنگرود، نخستین فرزند خانواده اردشیری زاده شد، پدر در همان شهر مغازه مسگری داشت. «ولی‌الله» تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در لنگرود به پایان رساند و در سال ۱۳۴۴ خورشیدی برای ادامه تحصیل در رشته فیزیک به دانشکده علوم دانشگاه تهران رفت.

شاگردی استادان به ‌نامی همچون پروفسور محمود حسابی و دکتر آزاد، موفقیت زیادی برای وی به‌همراه داشت. سال ۱۳۵۰ که به استخدام آموزش‌وپرورش درآمد،۲ سال نخست شغل معلمی خویش را در دبیرستان‌های شهرستان صومعه‌سرا سپری کرد، در همین ایام بود که پدرش براثر بیماری دار فانی را وداع گفت و ولی‌الله به‌عنوان فرزند نخست، عهده‌دار سرپرستی خانواده شد.

پس‌ازآن، در رشت ساکن شد و تا پایان عمر به‌عنوان دبیر دبیرستان‌های رشت به کار فرهنگی خویش ادامه داد. وجه امتیاز این فرهنگی باسابقه، که شاگردان، اولیا و همکارانش را شیفته کرده بود، غنای علمی، تبحر در تدریس، خوش‌رویی و از همه مهم‌تر مناعت طبع و آزادگی‌اش بود.

او کلاس‌های خصوصی تقویتی خود را بدون هیچ‌گونه چشمداشتی تشکیل می‌داد و هرگز دانش‌آموزان را به خاطر مسائل مادی از خود نمی‌راند. او عاشق کار خود بود و تمامی خصوصیات یک معلم واقعی را در خود جمع داشت، انسانی تمام‌عیار و یک معلم نمونه بود.

از دیگر فعالیت‌های فرهنگی وی همکاری با دوستان نزدیک در تأسیس «گروه فرهنگی کوشیار» بود. نامبرده در سال ۱۳۷۹ بازنشسته شد، اما همچنان تمام‌وقت به فعالیت آموزشی ادامه می‌داد تا شبانگاه دوازدهم اردیبهشت ۱۳۸۱ (مصادف با روز معلم) دچار عارضه سکته مغزی شد.

در ایامی که در بیمارستان بستری بود، جمع کثیری از شاگردانش همه‌روزه در مقابل بیمارستان تجمع می‌کردند و منتظر دریافت خبر بهبودی وی بودند؛ اما پس از دو هفته اغماء، شب‌هنگام ۲۶ اردیبهشت ۱۳۸۱ دیده از جهان فروبست.

تشیع جنازه وی چنان باشکوه بود که پس از سال‌ها، یاد مشایعت پیکر خیر نیکوکار ارمنی، موسیو آرسن را برای مردم رشت زنده می‌کرد. شهر به‌صورت خودجوش و مردمی تعطیل شد و جمع کثیری از اهالی در مراسم تشییع و مراسم‌های متعدد ترحیم او شرکت کردند. پس از مرگش بلوار مقابل منزل مسکونی‌اش به نام « استاد ولی‌الله اردشیری » نام‌گذاری شد. نام و یادش گرامی باد.