یادداشت اختصاصی| ۲۵ شهریور، شصت‌ویکمین سال مستقل شدن شهرستان لنگرود
یادداشت اختصاصی| ۲۵ شهریور، شصت‌ویکمین سال مستقل شدن شهرستان لنگرود

دو منطقه گیلان و مازندران به مدت ۲ ماه زیرمجموعه استان شمال، سپس این دو استان از یکدیگر منفک و گیلان استان یکم و مازندران استان دوم تقسیم شدند.

به گزارش سایت خبری تحلیلی لنگرخبر مصطفی محمدی فتیده طی یادداشتی که آن را در اختیار تحریریه لنگرخبر ارسال کرد به موضوع سرگذشت تقسیمات کشوری لنگرود (استان گیلان) از سال ۱۲۸۵ تا ۱۳۹۹    پرداخته است.

گیلان منطقه‌ای است در شمال ایران که یکی از مهم‌ترین ویژگی آن حاصلخیزی زمین و نقش کوه، جلگه، دریا در آن محسوس است. بر اساس ماده دوم قانون{ تشکیل ایالات و ولایات و دستورالعمل حکام} مصوب سال ۱۲۸۶ هجری شمسی، کشور ایران به چهار ایالت تقسیم شد.

ساختار تقسیمات کشوری  با توجه به اشتراکات طبیعی و انسانی و اجتماعی دو استان گیلان و مازندران، در یک‌صد سال اخیر همواره از یکدیگر جدا بوده و در سال ۱۳۰۰ هجری شمسی گیلان به‌اتفاق مازندران و استرآباد، مناطق شمال یا ایلات ساحلیه محسوب  شد ه است.

اولین قانون تقسیمات کشوری در ۱۶ آبان سال ۱۳۱۶، به تصویب مجلس شورای ملی رسید؛ و کل کشور را به ۶ استان و ۵۰ شهرستان تقسیم شد. در این قانون استان گیلان به مرکزیت شهر رشت به‌عنوان یکی از شهرستان شمال معرفی شد. در ۱۹ دی همان سال ۱۳۱۶، ماده یک آن اصلاح شد و استان یکم:  شامل شهرستان‌های رشت- زنجان- قزوین – ساوه – سلطان‌آباد (اراک) و شهسوار تقسیم شد.

دو منطقه گیلان و مازندران به مدت ۲ ماه زیرمجموعه استان شمال، سپس این دو استان از یکدیگر منفک و گیلان استان یکم و مازندران استان دوم تقسیم شدند.

تقسیمات حکومتی گیلان در سال ۱۳۱۰ بدین قراراست ۱- موازی مشتمل بر شهر رشت (بندر پیر بازار)  ۲- رانکو که قصبه‌اش لنگرود است.۳-دیلمان که قصبه‌اش با همین نام ۴- عمارلو که قصبه‌اش آن منجیل است ۵- رودبار که قصبه‌اش رستم‌آباد است ۶- ماسوله ۷- پهلوی ۸- لاهیجان ۹-گسگر ۱۰- طالش دولاب ۱۱-گرکانرود

بر اساس قانون اصلاحیه  ۱۹/۱۰/۱۳۱۶ شهرستان رشت شامل بخش‌های به نام‌های: بندر پهلوی – خمام- رشت- رودبار- صومعه‌سرا- کوچصفهان – لاهیجان – لنگرود – و بخشی از  رودسر، در این قانون به همراه بخش‌های از نوشهر و شهسوار جزء شهرستان  شهسوار به شمار آمد.

در تاریخ ۱۴/۱/۱۳۲۰ طبق تصویب‌نامه شماره ۴۲۲ بخش لنگرود از شهرستان رشت جدا و به شهرستان شهسوار پیوست، در همین راستا، لنگرود در تاریخ ۳۰/۹/۱۳۲۰(بعد از ۹ ماه، در همان سال) بر اساس تصویب‌نامه‌ای شماره ۱۳۵۶ از شهرستان شهسوار متنزع و به شهرستان رشت پیوست.

در سال ۱۳۲۴ لاهیجان به شهرستان تبدیل و بخش لنگرود و رودسر از  بخش‌های تابع آن محسوب شدند.

در سال ۱۳۲۸ دایره جغرافیایی ستاد ارتش مجموعه‌ای تحت عنوان فرهنگ جغرافیایی ایران منتشر نمود، این کتاب تمامی شهرستان‌ها و بخش‌ها و آبادی‌ها کشور را به‌صورت الفبایی ذکر کرد که بر این اساس بخش‌های شهرستان لاهیجان مشتمل بر ۵ بخش: آستانه – سیاهکل و دیلمان – رودسر- لاهیجان (بخش مرکزی) – لنگرود  و بخش لنگرود شامل یک دهستان بنام حومه استقرار یافت.

در تاریخ ۲۵ شهریور ۱۳۳۸ (۶۱ سال پیش) مطابق تصویب‌نامه شماره ۱۳۷۴ بخش لنگرود  با کلیه دهات از شهرستان لاهیجان جدا و به شهرستان مستقل تبدیل شد.

در تاریخ ۲۶/شهریور / ۱۳۴۵ قصبه  شلمان از شهرستان رودسر جدا و به شهرستان لنگرود ملحق گردید.

با از پیروزی انقلاب اسلامی در بهمن ۱۳۵۷ تغییراتی در تقسیمات کشوری در حوزه شهرستان لنگرود متأثر  از قانون تعاریف و ضوابط  تقسیمات کشوری مصوب ۱۳۶۲ به شرح ذیل انجام گرفت.

۱ – در سال ۱۳۶۲ تعداد ۲۶ روستا از روستاهای استان گیلان تغیر نام یافت که سهم شهرستان لنگرود از این تغییرات حاصله بر اساس مصوبه ۱۱۹۸۴۰ /ت ۸۹۹ مورخه ۲۰/۱۰/۱۳۶۶ عبارت است، الف)- کوشال شاه به کوشال شاد، ب)- شاه کلایه به شاد کلایه تغیر نام یافت.

۲- در تاریخ ۲۰/۱۰/۱۳۶۶ شهرستان لنگرود با ۶ دهستان: چاف-  دریاسر – دیوشل – کومله – گلسفید و لات لیل در ساختار تقسیمات کشوری استان گیلان سازمان‌دهی شد.

۳- در تاریخ ۱/۹/۱۳۷۲ بر اساس تصویب‌نامه شماره ۵۲۴۴۱/ت ۱۲۷ ک مورخ ۱/۲/۱۳۷۲  ، شلمان با تجمیع نقاط خالجیر و بالا قاضی محله به‌عنوان نقطه شهری شناخته شد.

۴-در سال ۱۳۷۲ سیزده روستای از دهستان توتکی لاهیجان منتزع و به بخش کومله اضافه شد. در سال ۱۳۷۶ بخش کومله به مرکزیت شهر کومله مرکب از دهستان‌های دریاسر و مریدان در تابعیت شهر لنگرود درآمد.

۵-در سال ۱۳۷۶ دهستان مریدان به مرکزیت روستای مریدان، با ۱۵ روستا تشکیل گردید.

۶-در تاریخ ۱۲/۳/۱۳۷۹ مرکز بخش اطاقور تبدیل به شهر شد ۰

۷- در تاریخ ۲۲/۴/۱۳۸۱ روستاهای کاه بیجار- رجب سرا از دهستان اطاقور جدا و به دهستان لیل بخش مرکزی لاهیجان ملحق شد ۰

۸-  روستاهای:  بیل لنگه – توچال – میانه سر – شبخوص پهلو و یوسف آباد از دهستان لات لیل متنزع وبه به دهستان املش جنوبی در شهرستان رودسر پیوست.

۹- بخش کومله از ترکیب دو دهستان دریاسر و مریدان ایجاد گردید.

۱۰-در تاریخ ۷/۷/۱۳۸۸ و از ترکیب ۱۴ نقطه روستایی شامل: چاف پایین – چاف بالا- تپه – گالش کلام – سلطان مرادی- پیرپشته – حسین آبادچاف – تازه‌آباد چاف- رادارکومه – چمخاله- پلت کله – میان محله پاپکیاده – بالا محله پاپکیاده و کمال‌الدین پشته، شهر چاف چمخاله را تشکیل دادند.

۱۱- سال تأسیس بخش مرکزی لنگرود (۱۳۱۶) بخش اطاقور (۱۳۷۵) بخش کومله (۱۳۷۶) و سال تأسیس شهر لنگرود (۱۳۰۱ چهارمین شهر تأسیس‌شده استان گیلان بعد از شهرهای رشت –آستارا و انزلی) شهر کومله (۱۳۴۰) شهر اطاقور (۱۳۷۹) شهر شلمان (۱۳۷۲) شهر چاف چمخاله (۱۳۸۸)

شهرستان لنگرود: با وسعت ۲۰۶/۴۰۳ کیلومترمربع و با ۱۴۰۶۸۶ نفر جمعیت -۴۹۳۵۱ خانوار- ۷۰۶۷۵ مرد- ۷۰۰۱۱ زن و با ۳ بخش: مرکزی، کومله و اطاقور و ۵ نقطه شهری: بنام‌های لنگرود- شلمان – چاف و چمخاله – کومله- اطاقور، ۷ دهستان  و ۱۹۶ آبادی ۱۲۸ شورای اسلامی شهر روستا و ۸۹ دهیاری (۷۵ مرد و ۱۴ زن) در استان گیلان واقع‌شده است.

 

– گردآورنده: مصطفی محمدی فتیده، رئیس گروه امور انتخابات و تقسیمات کشوری استانداری گیلان

-مأخذ: سرگذشت تقسیمات کشوری – انتشارات وزارت کشور- (جلد ششم)- سال ۱۳۸۸

انتهای پیام/

  • نویسنده : مصطفی محمدی فتیده