شرایط پوشش بانوان
شرایط پوشش بانوان

      به گزارش سرویس وبلاگستان لنگرنیوز ، حریم آسمانی در بروز رسانی خود نوشت: هر پوششی بانوان برای خودشان مایلند میتوانند انتخاب کنند … در این راستا دو دسته آشکار میشود یا با حجاب یا بی حجاب …. دسته ی بی حجاب که تکلیفشان مشخص است اما برای دسته ی باحجاب هم شاخه […]

 

 

 

به گزارش سرویس وبلاگستان لنگرنیوز ، حریم آسمانی در بروز رسانی خود نوشت:

هر پوششی بانوان برای خودشان مایلند میتوانند انتخاب کنند … در این راستا دو دسته آشکار میشود یا با حجاب یا بی حجاب ….

دسته ی بی حجاب که تکلیفشان مشخص است اما برای دسته ی باحجاب هم شاخه های متفاوتی هست کسانی که چادریند و کسانی که از مانتو به عنوان حجاب استفاده می کنند بانوان با حجاب با هر نوع پوششی که هستند باید شرایطی را که در ادامه می آید خوب آگاهی داشته باشند

 

۱ – لباس و روپوش باید علاوه بر پوشاندن بدن، برجستگیهای اندام زن را هم بپوشاند. بنابراین روپوشهای تنگ یا چسبنده که برجستگیها را نمی پوشاند نه تنها جایگزین چادر نیست، بلکه پوشیدنش کافی نبوده و جایز نیست، مگر در منطقه و کشوری پوشیده شود که بدان کیفیت، نظر کسی را جلب نکند.

 

۲ – لباس نباید در حضور بیگانه جاذبه های جنسی زن را بیشتر کند و به اندام و چهره او جذابیتی دهد که نظر نامحرم را به خود متوجه سازد. بنابر این باید علاوه بر پوشاندن برجستگیها، نوع و جنس و مدل آن جلب نظر نکند. در فتاوای مراجع عالیقدر نیز می خوانیم: پوشیدن هر لباسی که به داشتن خصوصیتی جلب توجه عمومی کند، جایز نیست، چه برای مرد و یا زن.

 

۳ – درباره چهره نکاتی حایز اهمیت است: هر چند به نظر عده ای زن می تواند صورت و دستها را نپوشاند اما همه کسانی که چنین فتوا داده اند به اتحاد نظر فرموده اند: زن زمانی می تواند صورت را نپوشاند که شرایط زیر را در نظر گرفته باشد: الف – چهره را نیاراسته باشد. در صورتی که چهره آرایش یا اصلاح شده باشد و این آرایش و اصلاح سبب شود که نظرها به وی جلب شود، آشکار بودن چهره جایز نیست. ب – نا محرم به وی خیره نشود. در صورتی که سیمای زن به هر علت (مانند زیبایی، آرایش، سفیدی یا گیرایی سیما) سبب شود که افراد به وی خیره نگاه کنند و به گناه افتند آشکار کردن آن حد که نظرها را به وی خیره می کند، جایز نیست.

 

بنابراین اگر زیبایی زن طوری است که معمولا افراد به چهره اش چشم می دوزند – هرچند آرایش و اصلاح نکرده باشد – باید تا آنجا که زیبایی اش پوشیده بماند چهره اش را نمایان نسازد. ج – هرگاه آشکار بودن چهره زن برای خود او یا دیگری سبب رخ دادن فساد و خطری مانند انحراف شود باید چهره را تا آنجا که او و دیگران را از خطر و فساد حفظ می کند، بپوشاند. بسیارجای اندوه و تعجب است که در میان دینداران هم گاه این نکات مورد توجه قرار نمی گیرد و چون علت پرسیده می شود، می گویند: ما در اجرای احکام پیرو مرجع بزرگواری هستیم که آشکار بودن صورت را برای زن بی اشکال دانسته است! غافل از اینکه هیچ مرجع والامقامی با وجود شرایط نامبرده، فتوا به جواز آشکار بودن صورت صادر نکرده است. آنجا که ایشان فتوا به جواز صادر کرده اند موردی است که این شرایط در میان نباشد. گاه عده ای از بانوان مذهبی در گله از مردان هوسران چنین اظهار می کنند که: آنها هرچند زنان را با چادر مشاهده کنند باز هم از چشم اندازی اجتناب نمی کنند! پرسش این است که آیا به چه چیز چشم می دوزند؟ آیا جز به صورت؟ نقص اصلی از پوشش زن است نه چیز دیگر. پوششی که همه جا را فراگیرد و چهره زیبا و محرک را به رخ کشد، پوشش کامل نیست.

 

به گفته سعدی: دیدار می نمایی و پرهیز می کنی بازار خویش و آتش ما تیز می کنی.