لزوم تأسیس کارخانه کمپوست در شهرستان لنگرود حقیقتی انکارناپذیر
لزوم تأسیس کارخانه کمپوست در شهرستان لنگرود حقیقتی انکارناپذیر

آنچه مورد تأکید و وثوق همگان است اینکه، وضعیت نامناسب دفن زباله در شهرستان و حجم بالای آن در هرروز (متوسط ۱۲۰ تن)، می‌طلبد که هرچه سریع‌تر در جهت امحا (سوزاندن) یا پردازش، کاهش حجم، تفکیک زباله خشک از زباله تر و در انتها تبدیل زباله تر به کود قابل‌استفاده در کشاورزی، اقدامی عاجل صورت پذیرد.

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی لنگرخبر، مجید صبوحی، کارشناس پسماند شهرداری لنگرود طی یادداشتی کوتاه به لزوم تاسیس کارخانه کمپوست در شهرستان تاکید کرد.

پس از سال‌ها دفن بهداشتی زباله در منطقه بکر و زیبای آلمان لنگه و شاید به‌ناچار و از روی لزوم، تخریب ناخواسته محیط زیست و …، خوشبختانه در اواخر دوره چهارم شورای اسلامی شهر لنگرود و در آستانه ورود اعضای دوره پنجم، باهمت شهردار محترم، مجموعه شهرداری و شورای اسلامی شهر و حمایت مسئولین ارشد شهرستان و تأمین اعتبار اولیه توسط مهرداد لاهوتی نماینده محترم شهرستان در مجلس شورای اسلامی امور زیربنایی تأسیس اولین کارخانه کمپوست زباله در شهرستان لنگرود به اتمام رسیده و با مشخص شدن پیمانکار مربوطه، کار عملیاتی وارد فاز اجرایی شده است.

 

در ادامه و متأسفانه در خصوص مکان اجرای طرح، حاشیه‌های زیادی مانع اقدام به‌موقع و ضروری شده و کمی از سرعت کار کاسته است (کما اینکه مراسم کلنگ زنی نیز تا تعیین تکلیف زمین محل احداث، ابتر باقی ماند).

 

اما آنچه مورد تأکید و وثوق همگان است اینکه، وضعیت نامناسب دفن زباله در شهرستان و حجم بالای آن در هرروز (متوسط ۱۲۰ تن)، می‌طلبد که هرچه سریع‌تر در جهت امحا (سوزاندن) یا پردازش، کاهش حجم، تفکیک زباله خشک از زباله تر و در انتها تبدیل زباله تر به کود قابل‌استفاده در کشاورزی، اقدامی عاجل صورت پذیرد و یک‌بار برای همیشه پرونده این معضل اجتماعی و زیست‌محیطی بسته شود که با لحاظ هزینه بالای پروژه زباله‌سوز، طبیعتاً گزینه‌ای بهتر و سهل‌الوصول‌تر از کمپوست قابل‌تصور نیست.

 

هرچند اعتراض اهالی سکونت گاه‌هایی که تعرفه ساخت و تأسیس کارخانه کمپوست می‌باشند، قابل‌درک و هضم است ولیکن با لحاظ تعهدات پیمانکار مجری پروژه، مبنی بر عدم ایجاد هرگونه آلودگی و بوی ناخوشایند زباله از کارخانه و همچنین ایجاد تعداد زیادی فرصت شغلی مستقیم و غیرمستقیم برای جوانان منطقه و …، می‌طلبد که مدیریت ضرب‌الاجلی و استراتژیک بحث پسماند که ارتباط مستقیمی با سلامتی مردم (بخصوص در بحث آب شرب و زراعی) دارد، در این موقعیت حساس جلوه گری نموده و نقش کلیدی خود را ایفا نماید. سند این ارتباط نیز، آمار نگران‌کننده افراد مبتلا به سرطان در استان‌های حاشیه دریاست که ۳ برابر متوسط آمار استان‌های دیگر است.

 

شاید بتوان گفت که در ایام ماضی، ساخت و تأسیس چنین مجموعه‌هایی برای شهر ما رؤیایی شیرین بود، اما حال که این عزم و اراده با مطالبه و خواست مردم و مسئولین در شهرستان تلاقی پیدا نموده و زیرساخت‌های لازم نیز پیش‌بینی گردیده است، بر کارشناسان و خواص فرهنگی و اجتماعی فرض است که با اولویت‌بندی فواید و مضرات احتمالی اجرای این‌چنین پروژه‌هایی، در راستای تحقق هرچه سریع‌تر آن، اقدامی فوری و ” آتش به اختیار” کنند تا حداقل نسل‌های آینده از برکات آن بهره‌مند گشته و در جهت اعتلای آن گام بردارند.

 

بدون شک انتقال هر گزاره‌ای از سنتی به مدرنیته با هزینه‌های اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و… همراه است اما این واکنش‌های ا حساسی و شاید تا حدودی به‌حق، نباید مانع اجرای افکار و برنامه‌های درازمدت در این شهرستان شود و زمینه ایجاد اپیدمی « زمین من و محل من” را فراهم آورد که در ادامه و در صورت اجرای طرح‌های مشابه دست‌وپا گیر خواهد بود.

 

همه جای لنگرود متعلق به همه لنگرودی‌هاست و همه مواهب و مضرات آن نیز متعلق به همه لنگرودی‌ها…

 

مجید صبوحی، کارشناس پسماند شهرداری لنگرود

انتهای پیام/