به گزارش سایت خبری تحلیلی لنگرخبر، جایگاه شهدا و کسانی که در راه میهن و خدمت به مردم جان خودشان را فدا کردند در همه جوامع دارای ارزش والایی است که انسان‌ها بی‌اختیار به آن‌ها احترام می‌گذارند و در هر کشوری برای گرامی داشت یاد و خاطره شهدای کشورشان اقداماتی را انجام می‌دهند، یکی از کارهایی که در ایران برای گرامیداشت یاد و خاطره شهدا انجام می‌شود نامگذاری کوچه‌ها، میادین و بلوارها به نام شهدا است ولی برای گرامیداشت شهدا، صرفا نامگذاری صورت می‌گیرد و اقدام خاصی برای شناساندن شهدا به مردم از طریق بسترهای گوناگون صورت نمی‌گیرد.

نامگذاری کوچه ها، میادین و بلوارها از اول انقلاب تاکنون آغاز شده و معابر زیادی به نام مقدس آنان است ولی در غربتشان همین بس که اقدامی از سوی دستگاه‌های مربوطه برای شناساندن آنان به نسل جوان آن طور که باید صورت نگرفته است.

چند سال پیش که حاج قاسم شهید شد شوراهای شهر و روستای زیادی در سراسر کشور، معابر اصلی یا میادین اصلی را به نام شهید سلیمانی نامگذاری کردند که برخی از نامگذاری‌ها عجولانه به نظر می‌رسد و بعضا احساس شده برای اینکه در نامگذاری از یکدیگر سبقت بگیرند مکان‌هایی که چند دهه به نام دیگری بوده و نسل در نسل آن مکان را می‌شناسند را به نام حاج قاسم زدند ولی مردم هنوز به همان نام قبلی آدرس می‌دهند و صدا می‌زنند که این نشان دهنده حرکتی جو زده و بدون نظر کارشناسی است و تمام کار برای یابود شهدا را در نامگذاری اسامی شهدا بر روی کوچه‌ها و معابر و میادین می‌بینند!

طبیعتا شوراها با نظر و رای مردم انتخاب می‌شوند و طبیعی است که همه افرادی که عضو شورا می‌شوند در همه جوانب صاحب نظر نیستند به همین دلیل از مشاور و مشاوره باید استفاده شود که این در قانون نیز دیده شده و ادارات و نهادها برای بهتر نتیجه دادن کارهای خود در زمینه‌های مختلف می‌توانند از مشاوره استفاده و بهره‌مند شوند، البته برخی شوراها و در کمیسیون‌های مختلف برای خود افرادی را به عنوان مشاور در نظر می‌گیرند و این آن چیزی است که در پنج شورای شهر در شهرستان لنگرود نسبت به آن نقد وجود دارد چراکه برخی از کارهای انجام شده توسط شهرداری‌ها که با نظر و تایید اعضای شوراها بوده در مدت زمان کوتاهی مورد نقد مردم قرار گرفته و بعضا برخی کارها همانطور به حال خود رها شده است و مردم شهرداری ها را می شناسند در حالی که شهرداری مصوبه شورای شهر را اجرا کرده و اگر نقدی است باید به شورا شود.

با همه تفاسیر چند روز پیش که شاهد سقوط بالگرد حامل ریاست جمهوری و شهادت وی و همراهانش بودیم باز هم موضوع نامگذاری میادین و معابر اصلی، گرمی بخش، بازار شوراها و مسوولین شهرها بود و تصمیم به نامگذاری میادین یا معابر اصلی به نام شهید جمهور کردند، اقدامی که طبیعتا شتاب‌زده و بدون نظر کارشناسی است چراکه در حال حاظر همه معابر اصلی و میادین اصلی در سطح شهرها دارای نام بوده و مردم شهرها بیش از چند دهه با نام فعلی آشنا هستند و بعضا تصمیم به تغییر معابر اصلی یا میادینی می‌شود که طبق تجربه، در آینده نزدیک، فقط نام آن شهدا به عنوان تابلو در آن محل نصب می‌شود و مردم باز هم به همان نام گذشته از آن یاد می‌کنند.

اصرار بر کاری اشتباه که نظر مردم نیز در آن نقشی ندارد قطعا آسیب فرهنگی اجتماعی را در بین جامعه داشته و دودستگی ایجاد می‌کند، بعد از گذشت بیش از چهار دهه از عمر انقلاب و تقدیم هزاران شهید در راه خدمت و میهن، نیاز است تا برای گرامیداشت یاد و خاطره شهدا بازنگری شود تا نسل آینده هم از این نامگذاری بهره‌مند شوند.

شنیده شده که در لنگرود یکی از میادینی که چند دهه از وجود آن می‌گذرد و مردم گذشته و حال، خاطرات زیادی  با آن دارند و در درون میدان از نماد پرنده استفاده شده را قصد تغییر نام به اسم شهید جمهور دارند، کاری که به نظر می‌رسد عجولانه و شتابزده و بدون نظر کارشناسی و مشاوره در حال انجام است.

نکته این جاست که مردم این شهر هیچگاه نام آن میدان را نمی‌گویند و نام آن پرندگان را به عنوان آدرس صدا می‌زنند، با این حال اگر نام این میدان به شهید جمهور تغییر یابد طبیعتا جای آن پرندگان در وسط آن میدان نیست و باید از آن میدان کنده شود و اگر سالم باشد به جای دیگری منتقل گردد.

ولی مسئله و سوال این است حال که مردم همین شهر و حتی شهرهای اطراف، این میدان را به نام نماد شهر و داخل این میدان می‌شناسند نه نام اصلی میدان، با تغییر نام به اسم شهید جمهور باز هم در آدرس دادن، به نام پرندگان اشاره نمی‌کنند؟ این نه تنها گرامی داشتن یاد و خاطره شهدا نیست بلکه توهین به شخصیت آن بزرگوارانی است که در طول حیات خود برای میهن خدمت کردند!

شاید برخی مسوولین و شوراها تصور کنند که اگر چندی دیگر اقدام به نامگذاری کنند مردم آنان را بازخواست خواهند کرد که همین اشتباه آنان است بلکه مردم زمانی آنان را مورد خطاب و نقد قرار می‌دهند که با تصمیم عجولانه، اذهان عمومی را به مسیر دیگری هدایت کنند و خوب است تصمیم برای نامگذاری‌ها را انجام دهند ولی زمان اجرای آن را در مکانی درست و با هدفی درست در زمان دیگری انجام گیرد که همواره نامی نیک از آنان شود.

جدای اینکه پیشنهاد می‌شود شوراهای شهر و روستا در تغییر نام‌های معابر اصلی و میادین و غیره از اقدام شتابزده و عجولانه و غیره اجتناب کنند و حتما از مشاوران در این زمینه بهره گیرند چند پیشنهاد نیز در ادامه برای گرامیداشت یاد و خاطره شهدا و جایگزین برای تغییر نام میادین یا معابر اصلی، بیان می‌شود.

آن طور که شهردار لنگرود در مصاحبه با رسانه‌ها گفته بود قرار است در مسیر بعد از بیمارستان شهید حسین پور، پارک دوطبقه‌ای احداث شود که به نام پارک طبیعت از آن نام برده شد و کارهای قانونی برای احداث این پارک در حال انجام است، طبیعتا به دلیل نوع استفاده عمومی پارک، فضای خوبی برای تبلیغ و بیان ارزش‌ها و انتقال داده‌ها به اقشار مختلف است و می‌توان با نامگذاری همین پارک در دست احداث به نام شهید جمهور، اقدامات دیگری برای معرفی آن شهدا و زندگینامه و عملکردهای آنان در دوران تصدی گری شهدا نیز انجام داد.

حتی می توان یکی از طبقات یا بخش مشخصی از این پارک را برای معرفی شخصیت‌های ملی و شهدا در نظر گرفت که انواع مختلفی از کار را نیز می‌توان اجرایی کرد و بعضا برای آن بودجه‌هایی نیز در برخی ارگان‌ها پیش بینی شده است.

جدای پارکی که بعد از بیمارستان، پیش بینی شده، فضای سبزی زیبا در خیابان آزموده توسط شهرداری، طراحی و برنامه ریزی شده که البته این کار با توجه به اینکه کانال آن منطقه در اختیار آب منطقه‌ای است، شهرداری در حال رایزنی با آب منطقه‌ای است تا طرح پیش بینی شده را در آن محدوده، اجرایی کند.

پیشنهاد دیگری که می توان بیان کرد ایجاد قبری نمادین در گلزار شهدا است که از نظر معنوی دارای اجر و قرب است و روزانه افراد زیادی که به مزار شهدا مراجعه می‌کنند با نثار فاتحه‌ای می‌توانند روح آن شهدا را شاد کنند.

مع الوصف اقدامات دیگری هم به طور کلی می توان انجام داد تا یاد و خاطره شهدا در جامعه و آیندگان جاودان بماند، درست است که برای شهیدان رجایی و باهنر و بهشتی و همه شهدای دیگر، میادین و معابر زیادی در سطح کشور به نام آنان نامگذاری شده ولی آن چیزی که به نظر می آید این است که آشنایی مردم و نسل فعلی با شهدا از طریق تابلوها نبوده است بلکه از طریق منش و رفتار صحیح و اقدام به موقعی بوده که شهدا و دولتمردان شهید انجام دادند و در دل های مردم به یادگار گذاشتند و سبب جاودانگی آنان شده است.